دَرباز

بررسی

نکاتی که واقعی به نظر می‌رسد:

۱) برخورد درِ بطری به درِ بطری دیگر به نظر برخوردی طبیعی می‌آید و زاویهٔ برخورد و پراکندگی انگار جور درمی‌آید.

۲) درهای بطری که در حال چرخش هستند بعد از برخورد انگار رقص محوری دارند.

۳) برخورد در بطری با خود بطری باعث تلاطم آب بطری می‌شود.

۴) جهت بازکردن در بطری برعکس جهت بستنش است. این نیز به نظر با آنچه در فیلم نمایش داده می‌شود جور در می‌آید.

سوای نکات آشکار کامپیوتری از جمله:

۱) از ناکجا ظاهر شدن در بطری جلوی انگشتان پرتاب کننده

۲) همجنس نبودن تصویر بطری با بقیهٔ فیلم

۳) تغییر تندی حرکت درهای بطری وقتی که به دیوار نزدیک می‌شوند

۴) اینکه وقتی درِ آخری روی بطری گذاشته می‌شود، بطری زیر در کمی می‌لغزد و امّا در از این حرکت جا می‌ماند. (این نشان می‌دهد که درِ بطری یک تصویر کامپیوتری سه‌بعدی است که به تصویر بطری اضافه شده است.)

می‌توان به نکتهٔ زیر نیز اشاره کرد:

با اینکه انگار در فیلم پِرسپِکتیو داریم و مثلاً مشخص است که بطری از مرد جلوتر قرار دارد (چون در مقیاس بزرگتر دیده می‌شود)، امّا با این حال، دوربین هم روی بطری به خوبی فوکِس (Focus) کرده است و هم روی در و دیوار پشت مرد. یعنی عدسی دوربین باید جوری تنظیم شده باشد که بتواند هم از جسم جلوی پایش تصویر درست کند و هم از جسمی که خیلی دورتر قرار گرفته است.

این را با عدسی چشم خودتان آزمایش کنید و ببینید آیا امکان دارد یا نه؟ جسمی را در یک وجبی چشم خود نگه دارید (مثلاً می‌توانید از انگشتتان استفاده کنید) و سعی کنید همزمان هم تصویر جسم را ببینید و هم تصویر محیط دوردست را؛ به طوری که هیچ کدام از تصویرها تار نباشند. (تار نبودن تصویرها نشان می‌دهد که عدسی چشم شما توانسته است به خوبی نورها را روی شبکیهٔ چشمتان متمرکز کند. وگرنه اگر نورها متمرکز نبودند و پخش بودند قاعدتاً باید تصویرِ پخش و تاری نیز می‌دیدید.)

اگر موفق به انجام کار بالا نشدید پس احتمالاً جواب مورد ۵۶ را نیز می‌دانید.